güncel

“EVDEKİ İŞLER YETMİYOR MU?”

Fri, 13 Mar 2009 09:29:00 +0200

Bu söz kesinlikle bana ait değil. Türkiye Cumhuriyeti’nin bir Bakanı’na ait.

Kendisinden iş isteyen kadınlara : “Evdeki iş yetmiyor mu? “ diye cevabı yapıştırmış.

Kadınlar bilmez mi Sayın Bakanım, evdeki işlerin kendine yetmediğini…

Çocuğa bakmayı, kayınvalideye cevap yetiştirmeyi, çocuğun derslerine yardım etmeyi, “aptal kutusu”na çeviren sihirli ekrandaki yarışmacılar ile hem-hal olmayı, pazara veya markete gidip en ekonomik alışverişi yapmayı, akşama bir tencere yemek kaynatıp birer kap yemeği ortaya çıkarmayı ve akşama yorgun argın gelen kocaya münasip dil ile derdini anlatmayı…. Ve onun da gönlünü hoş tutmayı…

Sayın Bakanım,

SLOMDOG MİLLİONER YA DA TÜRKİYE’NİN ÖTEKİ YÜZÜ

Wed, 04 Mar 2009 13:56:00 +0200

Bu yılın Oscar ödüllerinin büyük bir bölümünü toplayan film aslında Türkiye’nin ya da gelişmekte olan ve aslında 3. dünya ülkeleri olarak da adlandırılan ülkelerin çocuklarının hikayesi…

İster Hindistan, ister İran, ister Türkiye olsun; fark etmiyor. “Belirlenen kast sistemi” içinde dünyaya gelmemişse çocuk, baştan şanssız sayılıyor.

Filmin kahramanı Jamel Malik’de Hindistan’ın teneke mahallelerinde yaşayan, yoksul ve yaşam mücadelesi veren ailenin çocuğu… Gelişmemiş ülkelerin en temel sorunlarından biri de “dinsel ayrılıklar”dır. Filmin belki de en çarpıcı sahnelerinden biri Müslüman mahallesinde dalan eli kanlı adamların kadın erkek, çocuk demeden herkesi “kılıçtan geçirmesi”dir. Ülkemizde de “dinsel ayrılık” doğrultusunda maalesef toplu ve bireysel katliamlar b.. ( devamı )

HAYATTA HEP BİR BAHANEMİZ VAR…

Thu, 26 Feb 2009 15:00:00 +0200

Adımız ne olursa olsun; yaşımız ister 4, ister ise 70 olsun; kimliğimiz kadın ya da erkek olsun, hiç ama hiç fark etmiyor. Her şey için bir bahanemiz, yanımızda 24 saat hazır ve nazır olarak taşıdığımız acil işlerde ilk kullanılacak sihirli çantanın herhangi bir gözünde saklı…

İşe geç mi, kaldık; mutlaka ya trafik vardır, ya da hava ciddi anlamda yağmurlu ve bulutludur. Peki doğrusu nedir; evden ucu ucuna çıkmak değil midir… Bırakın ucu ucuna çıkmayı, hatta 5-10 dakika geç çıkmaktır bunun adı…J))

“ARAF”TAYIM…

Sat, 03 Jan 2009 14:02:00 +0200

Baş ucu sözlüğüm der ki: Dante’nin anlatımlarından derleyecek olursak: ve onu izleyen diğer melekler cennetten kovulduğunda hızla aşağıya düşmeye başlarlar ve fakat en ağır günah şeytanda olduğu için en hızlı düşüş onunki olur.dünyaya tam Kudüs’ün zıt tarafından çakılır ve öyle derin bir çukur oluşur ki dünyanın merkezine iner.bu çukurdan çıkan toprak bir dağ oluşturur ve bu ARAF’tır..Şeytanın başı Kudüs’e dönük,poposu bir buz kütlesine gömülü,ayakları ise ARAF tarafındadır..” (http://sozluk.sourtimes.org/Default.asp?)

Dante’nin alegorik tasvirlerine gerek kalmayan bu cehennem dünyada hüküm süren zalim sultanların saltanat ilan ettikleri bir iklimde nefes almaya çalışan bir bendeyim…

GEÇMİŞE ÖZLEM…

Sat, 27 Dec 2008 00:16:00 +0200

Çok eski zamanlarda daha evlerimize tv’nin girmediği, doğalgaz borularının odadan odaya döşenmediği, ısınmak için beyaza boyanan odun sobalarının tercih edildiği o sert kış akşamlarını ne özlüyorum bir bilseniz…

Kışın kış olduğu, “tuuu” desen elin donduğu, çatılardan salkım salkım buzların sarktığı o kış gecelerinde dostlukların, paylaşımların ne bileyim hayatın tadı daha farklıydı belki…

Çekirdek ailelerin olmadığı cümbür cemaat geniş ailelerin bir arada yaşadığı; yatakların yorganların bir diğer kardeş ile paylaşıldığı, yataktaki yer için sudan bahaneler ile kavgalar edildiği o zamanları yaşayan bizleri şanslı addediyorum aslında!!!

Yanan odunun közlerine eşek ve at etinin karışmadığı doğal sucukların kokusunun tüm odayı sarardı. Sarmak ne kelime, tüm mahalleye buram buram yayılırd.. ( devamı )

“YOL BİTTİ GALİBA, YOL BİTTİ ÇOKTAN…”

Thu, 25 Dec 2008 21:54:00 +0200

Dışarıda kemikleri bile donduracak kadar bir soğuk var.

Elimde buram buram dumanı tüten bir fincan sıcak çay. Ayaklarımı oturduğum koltukta topluyorum, gecenin sessizliği ve ıssızlığı evin her tarafına yerleşmiş.

Radyo kanallarını bir bir geziyorum. Arabesk takılan takılana. Beni pek sarmıyor ve hiçbir zaman da sarmadı arabesk.

Kendi kendime “Araf”ta olmadım ki hiçbir zaman arabeski de seveyim” diyorum. Düşünceme kendim de gülüyorum.

Radyo kanallarından birinde Ferhat Göçer’i yakalıyorum: “Yol bitti galiba, yol bitti çoktan” diyor.

Bir anda gözlerim doluyor. Sanki benim için, hepimiz için söylüyor.

Hayatı kıyısından ucundan yakalamaya fır.. ( devamı )

NEDEN İNSANLAR EVLENDİKLERİNİ YEDİ MAHALLEYE DUYURMAK İSTER?

Mon, 15 Dec 2008 00:29:00 +0200

Neden insanlar evlendiklerini yedi mahalleye duyurmak ister.

İki kişi evlenir, gerisi ise hikaye değil midir?

Yok, bizim ülkemizde insanlar evlendiklerini diğer insanların gözüne gözüne sokmak ister.

Gelin arabasını bir güzel börtü böcek ile bezer.

Börtü böcek ile süslemek yetmez, bir de eş, dost ve ne kadar tanıdık varsa hepsini gelin arabasının peşine taktırıp şehir turu attırır…

Trafiğin en yoğun olduğu, insanların beynine kan sıçradığı, yorgunluktan göz kapaklarının teğet geçtiği bu anlarda bir de gelini taşıyan börtü böcekli araba ile onun takipçileri “datttt, datttt” diye kornalarına asılmazlar mı?

O an, işte o an insanın elinde olsa o gelin ve damada birka.. ( devamı )

YARINLARIMIZ HEP HESAP KİTAP İŞİNE BAĞLI

Wed, 10 Dec 2008 14:05:00 +0200

An’ı yaşamayan bir nesiliz…

Yarın ne yapacağız, ne olacağız, ne kazanacağız, ne kaybedeceğiz…

Zamanımız hep bu planlamalar ve düşünce yığınları ile biteviye geçip gidiyor.

Dakikalar, saatler, aylar ve hatta yıllar geçiyor. Ama bizim yarınlarımız hiç ama hiç bitmiyor. Bitmesi de mümkün görünmüyor…

Plan üstüne plan yapıyoruz. Elimizde bir A, bir de B, hatta ve hatta C ve D planları her daim mevcut. Ama gel gör ki, bazen bu planlar bile işe yaramıyor. Bir karmaşa, bir kargaşa içinde koskocaman günleri, aylar, yıllar ve sonunda bir ömür tükeniyor.

HAYATIN GRİ ALANLARI

Fri, 28 Nov 2008 16:00:00 +0200

Hayatımız hep siyah beyaz değil!

Gri alanlarımız da var; belki bu gri alanlar siyah beyazlardan daha fazla; ama biz farkında değiliz!

Karasızlıklarımız, keşkelerimiz, zamanı geriye alma arzumuz, pişmanlıklarımız, depresif takıntılarımız o kadar fazla ki!!!

Keşke, zaman duran saatler gibi sonsuza kadar dursa.

İç hesaplaşmalarımız, çatışmalarımız, onulmaz yaralarımız zamanın o umarsız merhemi ile bir bir sağalsa…

O gri alanlar ya siyaha, ya da beyaza meyl etse.

Bazen onulmaz dediğimiz yaralarımız bir bir iyileşiyor.

YAŞAM BU KADAR ZOR OLMAK ZORUNDA MI?

Mon, 11 Aug 2008 22:57:00 +0300

Yaşadığımız dünya giderek dar gelmeye başlıyor.
Kardeşlik, komşuluk, misafirperverlik vs… hasletler artık kara kaplı kitapların arasında kaybolup gitmeye mahkum gibi.
Bireysellik, bencillik ve katma değeri olarak alabildiğine yalnızlık artık insan oğlunun makus kaderi.
Bu makus kaderi ise modern toplumun bize sunduğu ve raflarda satın alabildiğimiz dışı janjanlı malzemeler ile bir nebze olsun dindirmeye çalışıyoruz hepimiz.

Yalnızlık diz boyu, hatta diz boyunun ötesinde nerdeyse boyumuzu aşmış durumda.
Başkalarının hayatını izleyerek, kendi hayatımız şükreder durumdayız
Pespayelik ve bayağılaşma artık sıradan vakalar haline geldi
Mahremiyet ve iki insan arasında duvarlar arasında yaşanması gereken “derin mevzular” ise davul zurna ile yedi cihana büyük bir gurur ile sunulmakta!

Eş arayan, eşini terk eden, boynuzlanan, boynuzlayan, evden kaçan, eve haps olan tekmili birden hepsi sahnede.
İlişkilerin boyutu cüzdan ile fizik arasına sıkışmış fare gibi zıplamakta!!!

Yaşam gerçekten bu kadar zor mu bizim için?
Eskiden daha mı mutluyduk?
Siyah beyaz tv’lerimizin karşınsında unutulmaz Türk filmlerini izlerken döktüğümüz göz yaşlarımız daha mı sahiciydi?
Ekmeğimiz daha poşete girmemişken, mahalle fırınından aldığımız sıcacık ekmeğin kokusu daha mı gerçekçiydi?
Yoksa biz daha mı küçüktük?
Yaşadığımız dünyaya bir sis perdesinin gerisinden mi bakıyorduk?
Etrafımızdaki mutsuz insanları mutlu gördüğümüz sihirli bir gözlüğümüz mü vardı?

Soruları ve yanıtları çoğaltmak mümkün.
Ama tek bir gerçek var.
Yaşadığımız dünya, bizlere çok farklı şeyler sunsa bile; geride.. ( devamı )

KADINDAN KENTLER YA DA KADIN ÖYKÜLERİ…

Wed, 23 Jul 2008 15:51:00 +0300

Murathan MUNGAN’ın Metis Yayınları’ndan çıkan kitabını mutlaka meraklı okurlar bir solukta okumuştur.

Kadından Kentler… Her ne kadar, kandın öykülerini içinde barındırsa bile, satır aralarında güncel politikaya, kangrenleşen ve iyeleşmez bir hal alan sorunlara pratik çözümler sunan bir baş yapıt olarak çıkıyor karşımıza…

Kitaptaki kentlere yaşam öyküleri ile hayat veren kadınların temel özelliğini “mutsuzluk, hayatta istediğini başaramama ve geçmişe ciddi anlamda özlem” oluşturmaktadır.

Zaman zaman öz eleştirileri de görmekteyiz. Örneğin “Burası Ankara İl Radyosu, Şimdi…” adlı öyküde bir dönem sol dalga içinde kendini ifade etmeye çalışan ve kendi çapında büyük bedeller ödeyen kahramanımızın öz eleştiriyi dikkatle değerlendirmek gerekir: “Çoğu kez bana karşı olduğunu hissettiğim düşman dünyada kendime bir yer açmaya çalışırken, etrafıma ve kendime verdiğim hasarın boyutlarını anlamam yıllarımı aldı.”

* * *

Kadınlar arasındaki bir birini çekemezlik ya da “dayanışma yoksunluğunu” ise acımıza bir biçimde eleştirmektedir satır aralarında… “Ancak bir başkasının üzüntüsünde yıkandıktan sonra kendini hafiflemiş, rahatlamış ve daha iyi hissedebilecek”

Evlilik kurumunun giderek bir şirket mantığına bürünmesini ise şiddetle eleştirmektedir: “Sonraları bir çok evli çiftin, evlilik sözleşmesinin geniş şemsiyesi altında birbirlerinin vitrinlerine “konu mankenliği” ettikleri bir hayatı sürdürdüklerini görmüştü.”

Diyarbakır’da ge&cce.. ( devamı )

ERKEKLERİ ANLAMA KLAVUZU:-)

Sun, 01 Jun 2008 06:28:00 +0300

Erkekleri Anlama Klavuzu diye bir rehber çıkarılsa kadınların baş ucu kitabı olsa… Ehh, hiç de fena olmaz.

Erkekleri anlamak her ne kadar kolay gibi görülebilir ama aslında çok bilinmeyenli denklem gibidirler mübarekler…

Bazen küçük bir erkek çocuğu, bazen emziği elinden alınmış bir bebek, bazen hırçın ve yaramaz bir çocuk, bazen su katılmamış saf bir romantik, bazen de "ayıptır söylemesi" tam bir odun halleri vardır…

Erkekleri anlamak ve çözmek için, öncelikli olarak kadının zeki, sabırlı, erkeğin her ruh durumuna göre kabuk değiştiren bir yapısı olmalı…

Gel gör ki kadınlarımız da çoğu zaman anlamaya ve anlaşılmaya muhtaç… Aşırı merak, dırdır, kıskançlık, kendini her şeyin merkezine koyan zihniyet kadınlarımızı bu savaşta ilk andan itibaren yenik düşürüyor.

Güvensizlik, kaybetme duygusu, kendine yetememe hasletlerinden ne kadar uzaksanız kazancınız da bir o kadar da fazladır…

* * *

Bu arada erkekleri evrelerine göre de değerlendirmek en doğrusu. Flört döneminde su katılmamış bir romantik olan erkeklerimiz gerektiğinde Ferhat gibi dağları delecek kabileyettedir… Karşıdakini “tavlama” ya da “kendine ram etme” evresi olarak da telakki edilebilecek bu flörtöz dönemlerde kadınlarımız da erkeklerimizde kendilerine ait tüm kötü meziyetleri bir pandoranın kutusu içinde saklamayı büyük bir başarı ile hallederler… Bu dönem, erkek ve kadının belki de en “mesut ve bahtiyar” dönemidir.
“Kendine ram etme” dönemini büyük bir başarı ile sağlayan erkeklerimizin bu evreden sonraki dönemi ise tam bir fe.. ( devamı )

ARANILAN SÜTYEN BULUNDU!

Thu, 29 May 2008 22:44:00 +0300

Malum kadınlar kadar çarşı pazar gezip de bir şeye karar veremeyen mahlukat yoktur dünya yüzünde…

Alacakları nesnenin feriştahı gelse bile bazen “katır inadı” tutar, “yok orasında dikiş hatası var, yok burasında renk karmaşası var” diyerekten bin dereden bin su akıtıp koskocaman bir baraj göleti meydana getirebilirler… Bunu hoş görmek ve bazen de olduğu gibi kabul etmek lazım…

Bir hatun arkadaşımız, geçen gün gezmedik semt ve alışveriş merkezi bırakmadı ama hala daha eli boş döndü. Aradığı bir sütyendi… Sütyen deyip geçmemek lazım; o sütyen ki memelerin fingirdeşmesini rapt u zapt altına almaya çalışan otoriter bir annedir aynı zamanda… Memeler istediği kadar fingirdeşmeye meyilli olsun. Sütyeni giydiği an, biraz daha cool bir tavır içine girmeleri an meselesidir.

Aranılan sütyen nasıl bir şey diye fazlaca da kendinizi yormayın. Altı üstü minik iki parça ve belki biraz da bir iki dantel parçası olarak tahayyül edebilirsiniz ama bizim hatun kişi için durum böyle değil!

Birincisi sütyenin altında memeleri destekleyen ve belki de onu bir on dörtlüğün memesi gibi herkesin gözüne batıra batıra sokan ince demirin esnekliği ve kullanışlılığı birinci derecede aranılan özelliktir.

İkinci özellik ise kullanılan kumaştır. Bulaşık süngerini andıran sütyenler, bizim kızı asla ve kat’a kesmez… Kullanılan kumaş ‘havı dökülmüş” o ipek teni hırpalamamalı onu bir mücevher gibi sarıp sarmalamalıdır.

Dikişler de çok önemlidir… İğnenin battığı iki aralık, iki sevgiliyi ayıracak kadar derin ve uzun olmamalıdır. Biraz daha samimi ve biraz daha yakın olmalıdır.. ( devamı )

BİR PROFOSÖR SİZCE YALAN SÖYLER Mİ?

Thu, 08 May 2008 14:31:00 +0300

Bir bilim adamı, elindeki tüm verileri analiz etmek ve sonrada elde ettiği sonucu objektif bir tarzda yayımlamakla yükümlüdür.

Ama ülkemizde maalesef yapılan çalışmalar ya menkıbelere dayandırılmış, ya Avrupa ve diğer Batılı ülkelerden hafif araklamalar yapılmıştır. Ha, kendine özgü çalışma yok mudur, vardır… Ama bir elin beş parmağından daha azdır.

Bu yazıyı yazmamın temel nedeni www.hurriyet.com sitesindeki haberdir: “İlahiyat Profesörü Süleyman Uludağ, "Sûfi Gözüyle Kadın" adlı kitabında "cinsel gücün keramet olduğunu" savunuyor.”

Sayın profosörümüz, menkıbelere dayandırdığı ve kendisine göre gayet bilimsel olan bu çalışmasında 84 yaşındaki bir Hak Eren’in 14 yaşındaki kıza bir gecede 60 defa sahip olmasını allandıra ballandıra anlatıyor.

Habere istinaden Sayın profosörümüze şunları sormak lazım:
1. Efendim sizin bir gecedeki performans sayınız kaçtır?
2. Yaşınızın ilerlemesi ile birlikte performans sayınız artmış mıdır?
3. Bir gecede bu sayıyı egela edemeyecek olan 80’lik dedelerin ölümünden sorumlu tutulacak olursanız nasıl bir savunma yaparsınız?
4. Yaşı daha genç olan ama maalesef bu sayıyı kıramayan ve kırması da hiçbir zaman mümkün olmayan zavallı gençlerimizin halini hiç ama hiç düşündünüz mü?

Düşünmediğiniz ortada. Laf ola beri gel… Sizin çalışmanız da bu kadar bilimsel…
Eminim bu çalışmanız profosörlük ünvanını almanızda da size ciddi anlamda yardımcı olmuştur.

.. ( devamı )

ACI GERÇEK

Mon, 28 Apr 2008 12:57:00 +0300

Gazete haberlerini okumaktan ciddi anlamda bunaldım
Yüreğim sıkıştı, kanım dondu.
Belki bunlar klişe ama doğru

Bir tarafta “İman, din ve Müslümanlığı kimseye bırakmayan, tv ekranlarında ve de özellikle kadın programlarımda arzı endam eden bir ayağı çukurda bir “köşe taşı”

Diğer tarafta ekonomik sıkıntılar nedeni ile daha 14 yaşındaki kızını bu “ihtiyara” peşleş çekmekten utanmayan ve arlanmayan belki de hiç ama hiç vicdanı olmayan bir anne

Öte yanda, hiçbir suçu olmamasına rağmen tüm hayatı kararan ve “cinsel tacizi”in izlerini tüm ömrü boyunca ruhunun en derin yerinde bir kara leke olarak saklayacak masum küçük bir kız
* * *

Topkapı Sarayı’ndaki kutsal emanetlerin bekçisi olan gece gündüz elinden kutsal düşürmeyen, belki de başını hiç ama hiç seccadeden kaldırmayan ama kaldırdığında da chatten ayarttığı 14-16 yaşındaki erkek çocukları ayartan ve onlarla cinsel ilişki kuran bir imam…

* * *

Gözümün önünde iki film karesi donmuş sanki: “Osama” ve “Uçurtma Avcısı”
İsleyenler bilir, her iki filmde Taliban dönemindeki Afganistan’da geçmektedir.
İki filmin belki de ortak özelliği “cinsel taciz ve tacavüz”dür.

Biri küçüçük bir erkek çocuğuna, diğeri ise Taliban baskısından kurtulmak amacı ile erkek kılığına giren kız çocuğunun kurtuluş olarak dedesi yaşındaki molla ile evlendirilmesi.

Keşke hayat hep bir filmin karesi gibi geçici olsa desek bile, maalesef son dönemlerde izlediğimiz dramlar bir film karesi değil.
Hayatın ta.. ( devamı )

TÜRKIYE'DE MUTLULUK ARTTI, HOŞGÖRÜ DÜŞÜŞTE!!! SİZCE?

Sat, 09 Feb 2008 00:35:00 +0200

“Dünya ve Avrupa Değerler Araştırması'na göre, Türkiye'de mutluluk ve maddi tatmin oranı arttı. Araştırmaya göre; aktif siyasal katılımın düşük olduğu Türkiye'de zayıf ve marjinal gruplara duyulan hoşgörü de az.

Türkiye'de ilki 1990 yılında yapılan Dünya ve Avrupa Değerler Araştırmaları'nın 2007 versiyonu Prof. Dr. Yılmaz Esmer'in koordinatörlüğünde, 41 ilde bin 579 kişiyle görüşülerek hazırlandı.
Araştırmaya göre, 2001'de en düşük değere inen bireysel mutluluk 2007'de yeniden tırmanışa geçti. Türkiye'de mutsuzların sayısı da azaldı:
Yıl 1990 1996 2000 2001 2007
Mutluluk (Yüzde) 81 88 78 59 86
Mutsuzluk (Yüzde) 19 12 23 41 13”

Haber bu.
Peki siz mutlu musunuz?
Eşiniz mutlu mu?
Çocuğunuz mutlu mu?
Arkadaşınız mutlu mu?
Kardeşiniz mutlu mu?

Mutlu olan var ise beri gelsin demek gerekir…
Kime dokunsanız iğneli fıçı içinde sıkışmış kalmış fakirim… Nefes alacak hali bile kalmamış. Ama gel gör ki araştırma “sen mutlusun” diyor

Bu hesapta bir yanlışlık var sanırım

21 milyondan fazla insan açlık sınırında.
Ülkemin valisi, kamyonet üzerinde çuval çuval kömür taşıyor fakir vatandaşıma.
İnsanlar yokluktan ve yoksulluktan cinnet geçirip katil oluyor, gazetelerin 3. sayfaları bu haberler ile dolu!
Fuhuş artık ilkokul önlerine düşmüş!
Uyuşturucu bağımlılığı yaşı 9 olmuş!
Ve biz hala daha mutluyuz!!!
Kendimizi kandırmayalım.
Mutsuzuz işte…

.. ( devamı )

KENDİ KENDİNE YETEBİLMEK

Sat, 22 Dec 2007 23:51:00 +0200

Modern insan yalnız...

Eskilerin deyimi ile "tek tüfek"
Eşi vardır, annesi vardır, çocuğu vardır, arkladaşları vardır; var allahı vardır; ama sonuçta yalnızdır!
Hayat bazen yavan ve yeknasaktır. Sanki bir saatin ritmik olarak sallanan ucu gibi bir o yana bir bu yana sallanır durur. Bu salınmada değişen bir şey olmaz. Herşey aynıdır.Değişen tek şey ise; kişinin ruh durumudur...

Büyük kentler hepimizi yalnız bireyler haline getirdi.
"Mutluluk" artık kitapçı raflarında satılan bir kitap ismi, ya da bir filmin replikleri arasında sıkışıp kaldı.
Kendi kendimize yetemez hale geldik.
Sıkıntıdan patlamaya hazır birer bomba gibi kıvranıp duruyoruz.
Dostluk ve arkadaşlık artık sadece içi tamamen boşaltılmış birer kavram.

Mutluluğu ve huzuru "alışveriş"te aramaya başladı kent insanı!
Alışveriş merkezlerinde çılgın bir döngü devam edip durur.
Kasalar bir dolar, bir boşalır.
"Kent insanı" o "an" için mutludur.
Severek aldığı "o meta"yı ne zamanki giymeye karar verir ve üzerine geçirirse, metanın büyüsü de bir anda bozulur.... İnsan yine mutsuzdur, yine huzursuzdur.
Bir arayıştır devam eder.

Doğru insanı bulmak için.
Doğru zamanı bulmak için.
Doğru işi bulmak için.
Doğrulardan bir yol olur, uzar gider.
Ta ki o doğru, insanın kendi kendine yetmesini bilmesine kadar...

.. ( devamı )

BABALAR NEDEN BU KADAR UMARSIZ, SİZCE?

Sun, 25 Nov 2007 23:36:00 +0200

Bugün Milliyet gazetesinde bir haber vardı. İngiltere’de yaşayan ve henüz daha 21 yaşında olan genç bir anne ve dünyanın en küçük unutkanı olmaya aday minik oğlu ile ilgili…Oğul, beş yıl sonra her şeyi ama her şeyi unutacak… Bir daha anımsamamak üzere.Anne, bu mücadelesinde yalnız. Her zamanki gibi, ya da dünyadaki diğer “bekar anneler” ve diğer “evli anneler” gibi…Çocukluk aşkı olan çocuğun babası, pılısını pırtını toparlayıp başka bir sevgilinin konağında soluğu almış.Anne, bebeğin tüm macerasını videoya kayıt ediyor, ne yapıyor, ne ediyor, ne konuşuyor.Daha sonra bunları çocuğa gösterecek… O unutkan ve bir daha geçmişini belki bir daha anımsayamayacak ama geleceğini ve şimdiki zamanını da belleğine kayıt etme güdüsünden yoksun oğluna.Bir anne için ne kadar acıdır, evladının umulmaz bir acı içinde olması.Peki, bir baba için durum nedir?Düzenin bozulması, keyfin kaçması, aşkın ve sevginin çocuğun yoluna kurban gitmesi vs… vs…Babalar neden bu kadar duyarsız. Dünya yansa, yıkılsa, evladı acı çekse, hatta ölse umurlarında değil. Tek umurlarında olan, kendi yaşamları ve düzenleri.

.. ( devamı )

ÖLÜMCÜL ÇÖZÜM

Mon, 12 Nov 2007 01:25:00 +0200

İyi bir eğitiminiz var.İş yerinde yetenekli ve “üst yönetim” tarafından takdir edilen bir çalışansınız.İyi bir maaşınız, sizi seven bir aileniz var…Hayatınız bir anda “şirket küçülmesi” ya da “küresel ekonomi” rüzgarı ile alt üst oluyor.Elinize iyi bir ikramiye veriliyor. Siz de binlerce “beyaz yakalı” işsizler ordusunun bir neferisiniz bir anda!Hayat sizin için hangi minvalde devam eder?a. Her zamanki gibib. Farklıc. Çok farklıHerkesin bu sorulara yanıtı mutlaka farklı olacaktır. “Jose GARCİA ve Costa GAVRAS’ın ÖLÜMCÜL ÇÖZÜM” filmini izlediğinizde önce kendi yaşamınızı mercek altında tutmaya başlıyorsunuz.Hayatın garantisi yokken, çalıştığınız işin hiç garantisi olur mu diye düşünerek başlıyorsunuz. Çalıştığınız dönemdeki “sosyal” statüsünüz işsizlik ile giderek “asosyal bir renk” almaya başlıyor. Hayatınız siyah ve beyaz zıtlıkları üzerinden kurguluyken birden ara renkleri de görmeye başlıyorsunuz: Artık hayatınızda “gri” diye bir renk da oluyor!Sektörünüzdeki tıkanmayı “byepass” etmek için sizin iş koluna yakın sektörlerde istihdam edilme girişimleriniz başlıyor. Hayatınız iş ilanlarını bir fincan kahve eşliğinde taramakla geçiyor bir süre.Önce yüzünüze donuk bir gülümseme yerleşiyor! Sonraki günler ve aylarda ise giderek depresif bir kişi olup çıkıyorsunuz…Hayatın gri alanı engin bir deniz gibi sizi sürekli çekip alıyor. Ta ki “kara görününceye” kadar…

.. ( devamı )

SORUMLU KADINLAR SORUNSUZ ERKEKLER ÜZERİNE

Mon, 12 Nov 2007 00:12:00 +0200

Bu yazıyı sakın ola ki feminist bir gözlük ile erkekleri değerlendirme manifestosu olarak algılamayınız. Sadece kendinizden ya da yakın çevrenizden evlilikleri ve ya ilişkileri gözlemleyerek de elde edebilirsiniz.Bir kadın olarak hani sorumluluklarınız vardır:1. İyi bir eş olmak2. İyi bir anne olmak3. İyi bir çalışan olmak4. İyi bir aşçı olmak5. İyi bir entelektüel olmak6. İyi bir sevgili olmak7. İyi bir dinleyici olmak vs… Tabii bunların üzerine artı değer olarak, “bakımlı, güzel, güler yüzlü, sadık, fazla dırdırcı olmayan vb…” bir kaç adet sosu da mutlaka ve mutlaka eklemek de yarar var.. Bunların hepsini bir arada barındırdığınız an, Tanrı Teala sizi 12 günlük uzun bayram tatilinde yaratmak için özene bezene itina göstermiştir denilebilir…* * * Erkekler cephesine bakacak olursak onların hiçbir zaman sorunları bitmez.Sorunları “Neşe’nin kepek sorunu” kadar da basit değildir!1. İş sorunu2. Para sorunu3. Zamansızlık sorunu4. Şıpsevdilik sorunu 5. Yakışıklılık sorunu vs… İla nihaye devam eder… Ama tüm bu sorunların sıcak yemeği ise “bencillik” denen “ana aşı” özel yemek de yatar.Onlar hala annelerinin biricik ve minicik kuzularıdır. Tüm alaka ve ilginin onların üzerinde olmasını isterler. Tıpkı bir doğum günü çocuğu gibi her gelen janjanlı hediyeyi açıp bakmak ve denemek isterler. Tek bir hediye ile memnun oldukları vaki değildir!

.. ( devamı )